lavendel2

   

' opnimme' is myn 5e dichtbondel en it 2e fryske boekje mei gedichten



op e foarkant in foto dy 't ik makke op it eilân flylân

dêr stie in indiaan fan by elkoar socht oanspielde ôffal
 hy stekt yn warskôge finger omheech
'sa komt it net goed' hear ik him yn 'e wyn sizzen

yn it boekje gedichten fan allerhande slach
yn my ópnimme'  bilden fan thús en ûnderweis 
in oantal fan 'e gedichten stean hjir ûnder

de bondel is  te bestellen
der binne noch in pear bondels op foarrie


opnimme



opnimme

Ljocht dat trochbrekt
oan wetter har grinzen stelt
en op ierde grien iepenbieret

yn it Ljocht fan
de himel op ierde
klaget de
rjochtingoanwizer
op it strân

makke fan
achteleas efterlitten
oanspielende wolfeartsoerlêst

en
omboud ta in watskôging fan Jo

hoe kinne jimme sa de ierde bewarje

Ljocht brekt har oer ús libben
sinneklear sjoch ik
hoe't wy arbeidzje en boartsje

Ljocht kom op ús ta
skyn en lit ús witte
help ús dochs op ús pylgergong
om Jo skeppingte bewurkjen

trochbrekkend Ljocht
dêr 't wetter har grinzen yn krige
ierde har grien iepenbiere


aukje wijma


..............................


yn ûntfangst nimme



inerlike
wurden fan Jo

iepenbierje
no al

wa 't Jo

foar ús
wêze wolle

Jo binne
foar ús in thús

oeral


aukje wijma


.....................................................


samar



in waarme simmerdei
oan it wetter

noeget út
ta in petear

mei 't sicht op
sylboaten
dy 't foar de wyn gean

prate wy oer
yn 'e wyn op moatte
yn it libben

it silen
mei Wynkrêft ta behâld


aukje wijma

........................................


sa lyts



foar 't earst
swaait se
nei heit

se hat
der gjin weet fan
hoe djip it rekket


aukje wijma


......................................


op it tsjerkepaad komme


yn july

rûn ik
it tsjerkepaad del

en ûntduts

hoe’n soad
wy mienskiplik hawwe
yn leauwen

hoefolle
wy leare kinne
fan elkoar

en dat seine
romte kriget

as doarren
fan binnenút

iepengean.


aukje wijma


...........................


se sizze


der wurdt sein
ferbou
dyn hûs
meitsje it

moai en rom

en ik
wrakselje
yn myn siele
om romte


aukje wijma


....................


palmsnein



de takken wiuwe
rûnom wei

it is hjoed alwer
palmpeaske

de kronkelbeam
draacht mei syn aai
ek nammen mei

fan minsken dy ‘t
yn dizze stille tiid

wol waarmte
brûke kinne

palmpeaske
mei syn blide rop
bringt dagen fan benearing

der ’t wy yn
skûlje byinoar

oant nei it stjerren

ús earen
de blide Peaskerop
yn it hert talitte wolle

Hy is opstien út de dea


aukje wijma


..............................


tegearre ûnderweis



ien frijmeitsjend wurd
makket
herten fol

docht de siele
iepengean
fan blidens

waakset út
ta in fûnemint
fan leafde

jou ‘t har del
ûnder it selde dak


aukje wijma






   
© Aukje Wijma ( webmaster: P.O.)